Sorting by

×
vlag oekraine

Oekraïners.(update)

Opvang Oekraïners in de voormalige pastorie:

Zoals u ongetwijfeld bekend vangen we vluchtelingen uit de Oekraïne op in de voormalige pastorie aan de Nicolaas Grijpstraat. Hieronder kunt u een korte update lezen, samen met een verslag van buddie Jannie Henstra.

In de zomervakantie is 1 van de families die een tijd in ons dorp verbleef (verdeeld over de pastorie en de Westerhorn) vertrokken naar Amerika. Ze proberen daar een nieuw bestaan op te bouwen. We hopen natuurlijk voor hen dat ze daar in slagen. Hieronder kunt u een verslag lezen van Jannie Henstra. Jannie was zolang de familie in ons dorp verbleef 1 van de begeleiders. De mensen uit de Oekraïne worden begeleid door een team van buddy’s. Ieder gezin wordt begeleid door een duo van twee personen. Dit wordt erg gewaardeerd door de mensen die nu in de pastorie verblijven. Het verslag van Jannie geeft een goed beeld van wat er allemaal bij komt kijken:

Sinds half mei dit jaar ben ik samen met Karen Jelier de begeleider (buddy) geweest van een Oekraïense vluchtelinge. Het begon als volgt:

– In april van dit jaar werd ik door iemand van de projectgroep gevraagd om buddy te worden van Oekraïense vluchtelingen. Deze projectgroep, een gezamenlijk initiatief van de kerken in Grijpskerk, hadden de pastorie van de kerk in de Nicolaas Grijpstraat hiervoor gereed gemaakt. Ik heb niet direct toegezegd. Als je dit gaat doen moet je er helemaal voor gaan. En wat komt er op je af. Je krijgt te maken met getraumatiseerde mensen die alles kwijt waren geraakt. Hun hele bestaan in een vertrouwde omgeving was verdwenen. Maar ik ging de uitdaging aan en zei ja. In mei van dit jaar kreeg ik samen met Karen een vluchteling onder onze hoede die helaas wegens een lichamelijk beperking niet in de pastorie kon wonen. Er werd voor haar een plek gevonden buiten de kern van het dorp waar ze het uitstekend naar de zin had. Het verblijf bood haar alles wat ze nodig had op de begane grond en ze werkte graag in de tuin. In het begin bezochten we haar dagelijks maar dat konden we afbouwen naar 1x in de 2 dagen. We boden een luisterend oor en zorgden voor praktische zaken zoals beddengoed, hand- en theedoeken. We begeleidden haar bij dokters- en ziekenhuisbezoeken. Dit nam af en toe veel tijd in beslag. Een keer moesten we op een avond naar haar toe. De paniek was toegeslagen. Aldoor hoofdpijn. De communicatie was het meest moeilijk. We praatten met haar met behulp van een vertaalapp op de telefoon. Dit ging niet altijd vlekkeloos. De app vertaalde ook wel eens op eigen initiatief iets heel anders. Dit bracht soms frustratie en leidde ook wel eens tot hilariteit als we het ontdekten. Zij uitte haar boosheid op de Russen en vertelde over haar kinderen en kleinkinderen. Ze moest huilen en vertelde beeldend hoe de raketten over haar woonplaats gierden. We werden deelgenoot gemaakt van verdriet en zorgen. Dit alles had grote impact op ons leven. We voelden ons verantwoordelijk voor haar welzijn en op haar locatie was ze helemaal afhankelijk van ons. Dit had op mij het effect dat ik me wel eens te veel in haar wensen verloor en niet voldoende mijn grenzen bewaakte. Karen was daar beter in. Toch ben ik samen met Karen doorgegaan ook in het besef dat zij in de maand augustus naar haar zoon in Amerika zou vertrekken. Dan ga je ervoor en ontneem je haar tijdens haar verblijf hier niet de haar vertrouwde mensen. We hadden beloofd dat we haar naar Schiphol zouden brengen en zorgden voor een grote koffer. Op 10 augustus was het zover en hebben we haar weggebracht. Missie volbracht!

We kunnen nu tevreden terugzien op een intensieve periode van aandacht en zorg voor iemand die dit echt nodig had. –

Met de familie die nog in de pastorie woont gaat het naar omstandigheden best goed. De ouders zijn inmiddels beide aan het werk en Natasja (kind) beleeft veel plezier aan het volleyballen in ons dorp. Zij vinden zo steeds meer hun draai en dat is prachtig om te zien. De gezondheid van oma baart nog wel wat zorgen. Zij is onlangs geopereerd. Haar herstel gaat gelukkig wel steeds wat beter. In de volgende Verbinding en op deze website kunt u een verslag lezen van 1 van de begeleiders van deze familie.

Helaas is de oorlog in Oekraïne nog niet ten einde. Het conflict lijkt zelfs steeds grimmiger te worden. Dat betekent dat wij blijven kijken waar we kunnen helpen. Dat doen we onder meer door de beschikbare ruimte die de familie die naar Amerika is vertrokken weer beschikbaar te stellen voor een andere familie die op zoek is naar een rustige en veilige plek. Als daar nieuws over is, dan zullen we u daarover zeker weer over informeren via de Verbinding en de website.

Deel dit bericht

Lees meer