Kerknieuws

Kerk en veiligheid: preventief beleid is zinvol

Image website Protestantse Kerk

Nee, het is niet zo dat plaatselijke gemeenten nu voor het eerst zullen gaan nadenken over veiligheid, haast Van der Meulen zich te zeggen. “Veel gemeenten hebben veiligheidsplannen op de plank liggen. Maar mijn advies is wel om die er weer eens bij te pakken. De samenleving is veranderd. Er zijn aspecten bijgekomen. We hebben het bij ‘Kerk en veiligheid’ over situaties waarin de fysieke veiligheid van personen in het geding is door bewuste handelingen van derden tegen kerkgebouwen en haar gebruikers. Met alleen een vluchtplan in geval van brand ben je er dus niet.” 

Bij stilstaan

Gemeenten kloppen zelf ook aan bij de dienstenorganisatie met vragen naar protocollen en tips. En bijvoorbeeld met de vraag hoe gastvrij willen zijn zich verhoudt tot veiligheid van het kerkgebouw. “Cameratoezicht en gesloten deuren staan haaks op de wens een open kerk te zijn”, zegt Van der Meulen. Zichtbare veiligheidsmaatregelen kunnen het gevoel van onveiligheid zelfs versterken. “Maar denk je eens de volgende gebeurtenis in. De crècheruimte in de kerk heeft maar één deur. Als daar wat gebeurt, kunnen de oppaskinderen en hun begeleiders geen kant op. Dat zijn situaties om bij een preventieve scan mee te nemen en aan te pakken.”

De uitdaging is om als plaatselijke gemeente een inschatting te maken van de veiligheidsrisico's, zinvolle preventieve maatregelen te nemen, een veiligheidsplan op te stellen, relevante onderdelen te oefenen en de gemeente op de hoogte te stellen. “Zo voorkom je gevoelens van onveiligheid; gemeenteleden weten dat er goed nagedacht is over het veiligheidsbeleid. En overhandig de concrete uitwerking aan degenen die moeten handelen in geval van nood en neem het samen door. Denk weer even aan die crècheruimte: de begeleiders van de kinderen moeten weten waar ze met de kinderen naartoe moeten bij brand of een andere noodsituatie.

Voortrekkersrol

Wat voor alle gemeenten hetzelfde geldt, is het belang om contact te hebben met de maatschappelijke organisaties in de plaats, zoals de politie, de burgerlijke gemeente, het inloophuis, de moskee, het azc, en de veiligheidsregio. Nederland is ingedeeld in 25 veiligheidsregio’s die onder meer verantwoordelijk zijn voor de brandweerzorg en de rampenbestrijding. Van der Meulen: “Het is helemaal geen gek idee om als kerk de wijkagent eens uit te nodigen. En nodig daar dan direct de maatschappelijke organisaties bij uit. Je kunt als kerk prima het voortouw nemen.”

Meer informatie

Op de themapagina 'Veiligheid' staan FAQ’s als: ‘Wat zijn eigenlijk de veiligheidsrisico's voor een kerk?’, ‘Wat moet er allemaal in een veiligheidsplan staan?’ en ‘Waar moeten we op letten bij een veiligheidsscan?’ Deze zijn voorzien van een uitgebreid antwoord. Ook vindt u een link naar de themapagina veiligheid van de Vereniging Kerkrentmeesterlijk Beheer met links naar relevante documenten.


“Meegaan met de jongerenreis naar Israël? Gewoon doen!”

Image website Protestantse Kerk

Als dochter van twee mensen die elkaar in Nes Ammim leerden kennen had Talya al twee keer vakantie gevierd in Israël. “Maar toen was ik nog klein. Omdat ik in mijn tussenjaar lang van huis zou zijn, wilde ik graag deel uitmaken van een groep. Toen ik me ging verdiepen in Nes Ammim leek dat me wel wat. Ik ben als vrijwilliger begonnen in de housekeeping, daarnaast was ik assistent van de dialoogcoördinator. Nes Ammim heeft projecten die Joodse en Palestijnse mensen bij elkaar brengen. Ik hielp de dialoogcoördinator met de administratie en kwam zelf ook in contact met de mensen om wie het gaat.”

In de elf maanden dat ze er verbleef leerde Talya het land goed kennen. “Nes Ammim biedt de vrijwilligers een studieprogramma aan. Elke maand kon ik studietrips maken en lezingen volgen. Ik deed aan alles mee. Zo bezocht ik onder andere de Negev, de WestBank en de grens met Gaza. Daardoor ontmoette ik bewoners met wie ik anders niet zo snel in contact zou komen.”

Hoe kun je zo samenleven?

Ze kreeg veel mee van zowel joodse als Palestijnse zijde. “Ik hoorde heftige dingen. Er zijn veel mensen met haatgevoelens ten opzichte van de andere ‘partij’. Er zijn gelukkig veel mensen die vreedzaam naast elkaar willen leven maar er zijn ook mensen die dat niet willen. Hoe kun je zo samenleven, vroeg ik me af.” Als het begin van een oplossing ziet Talya de dialooggroepen die worden georganiseerd tussen Joodse en Palestijnse jonge mensen. “Dat biedt hoop dat de nieuwe generatie goed met elkaar op kan schieten.”

Ze is van het land gaan houden. “Het is een heel mooi land, een interessant land, en de cultuur is fantastisch. Het straatbeeld is er heel kleurrijk. In Jeruzalem zie je bijvoorbeeld veel orthodoxe joden naast Arabische handelaren. In Tel Aviv zie je veel hipsters, dat is echt de stad van alternatieve dingen. Hier heeft iedereen haast en is alles georganiseerd. Daar leer je steeds weer nieuwe mensen kennen, is het vrolijk, spontaan en gezellig. Het is er ook één grote chaos. Ik moest heel erg wennen toen ik weer terug was, ook omdat iedereen hier voor het rode stoplicht stopt.” 

Gewoon doen!

Ze is blij dat ze vanuit Nes Ammim het land en zijn bewoners zo goed heeft leren kennen. “Als toerist lukt je dat niet. Dat is ook het mooie van de georganiseerde jongerenreis volgend jaar. Die is zo opgezet dat je in contact komt met mensen die je anders niet tegenkomt. Contact met de mensen die echt over het land kunnen vertellen, zowel aan joodse als Palestijnse zijde. Het wordt er zoveel leuker en interessanter van als je van alles wat meekrijgt. Als je geïnteresseerd bent in het land is de jongerenreis echt een goede optie.” 

Zelf gaat Talya deze zomer alweer terug naar Israël, voor een vakantie. “Samen met een Duitse vriendin die ik in Nes Ammim heb leren kennen. We hebben acht dagen dus kunnen niet alles doen, maar we gaan in ieder geval een paar dagen naar Nes Ammim.”

Tegen jongeren die overwegen om mee te gaan met de jongerenreis wil ze zeggen: “Gewoon doen! Zo ben ik ook gegaan. Ik had nog niet zoveel met het land, maar wist dat het bijzonder moest zijn. Ik ben uit mijn comfortzone gestapt. Ik heb veel geleerd, een nieuwe cultuur ontmoet en een prachtig land gezien. Alles was nieuw en interessant, heel gaaf! Laat je niet afschrikken door alle conflicten waarover je in het nieuws hoort. Mijn ervaring is vooral dat je zult ontdekken hoe mooi, gastvrij en interessant dit land is.

Over de reis
De reis vindt plaats van 19 tot 28 juli 2020 en is bedoeld voor jongeren van 18 jaar en ouder. Er zal een aantal bijeenkomsten aan de reis voorafgaan. Op woensdagavond 25 september 2019 is er een informatiebijeenkomst in Utrecht, voor iedere jongere die geïnteresseerd is in deze reis. Daarna pas volgt de definitieve aanmelding voor de reis. De kosten voor de reis bedragen ongeveer 1200 euro per persoon.  Kent u jongeren die u op deze reis wilt attenderen? Jongeren kunnen meer informatie krijgen bij Floor Barnhoorn (f.barnhoorn@protestantsekerk.nl).


God en kerk zijn terug - 9 tips voor dorpskerken

Image website Protestantse Kerk

‘Doorbreek de sprakeloosheid’ is een van de negen punten in de lezing die journalist en programmamaker Leo Fijen onlangs hield in het Karmelklooster in Drachten. Dorpskerkambassadeur Jolanda Tuma woonde de lezing bij. Ze herkent veel van wat Fijen vertelt. Ze legt zijn negen punten op de situatie van dorspkerken zoals zij die in haar werk in en voor dorpskerken heeft leren kennen.

  1. Begin bij God. Het aantal mensen dat op zondagmorgen een kerk bezoekt is afgenomen. Mensen gaan niet meer vanzelfsprekend naar de kerk maar kiezen bewust om erbij te horen. En juist daardoor wordt vaak nagedacht over het waarom van de kerk. De identiteit van de eigen gemeente, als plek waar God ter sprake komt en waar God present is in woorden en daden, wordt juist in deze tijd weer van groot belang, zo hoor ik in dorpskerken.
  2. De kerk als plek om thuis te komen. Na de kerkdienst is er bijna overal koffie. Men vertelt me vaak hoe belangrijk de kerkelijke gemeenschap is. Als plek waar je thuis bent, als plek waar je wordt opgevangen als het leven tegenzit, als plek waar je wordt gezien en gehoord. Men kijkt om naar elkaar; je wordt gemist als je er niet bent.
  3. Mensen hebben verlangens. Fijen noemde zeven verlangens: goedheid, hoop, vertrouwen, liefde, God, gemeenschap en schoonheid. Wat me in de dorpskerken waar ik kom altijd opvalt is de zorg en aandacht voor de kerkruimte. Alleen al de wijze waarop de kaars wordt aangestoken en de bloemen een plek krijgen, getuigen van aandacht voor schoonheid. Met de woorden ‘in schoonheid word je opgetild’ verbeeldt Fijen precies wat in honderden dorpskerken elke zondagmorgen gebeurt.
  4. Luister naar de mensen om je heen. De vraag op welke wijze de kerk er is voor het dorp wordt op allerlei manieren beantwoord: de bloemen gaan naar iemand in het dorp, al dan niet lid van de kerk; de dominee is dominee voor het hele dorp; de namen van alle overledenen worden genoemd op eeuwigheidszondag. Dorpskerken zijn ook als gemeenschap zichtbaar in het dorp.
  5. Zorg dat je er bent op scharniermomenten. Huwelijk en overlijden werden vroeger ‘beleefd’ in de kerk. Tegenwoordig is dat vaak anders. Maar wanneer zo’n scharniermoment toch in een kerkdienst plaatsvindt, zijn dat mooie gelegenheden om present te zijn. Daarnaast zijn er jaarlijks terugkerende momenten, zoals het herdenken van overledenen of het vieren van Kerst, waarop de kerk present kan zijn in het dorp.
  6. Doorbreek de sprakeloosheid. God en kerk mogen er weer zijn, ook in de dorpen. Dit zie je terug in de manier waarop dorpskerken activiteiten organiseren waarin God, geloof en kerk weer ter sprake komen. Bijvoorbeeld door het organiseren van een pelgrimstocht, kliederkerk, een stiltevieringen of een bijbelgespreksgroep voor niet-gelovigen.
  7. Belang van een persoonlijke relatie. In een dorp kennen veel mensen elkaar. Men weet van elkaar wie wel en wie niet bij een kerk hoort. Dat is een groot goed maar heeft ook een keerzijde. Het is soms lastig om verbindingen aan te gaan met een openbare school als je namens de kerk komt. En toch is elkaar persoonlijk kennen van groot belang. Alleen dan kun je iets voor elkaar betekenen.
  8. Belang van vrijwilligers. Dorpskerken hebben soms moeite voldoende kerkenraadsleden te vinden, maar aan vrijwilligers is vrijwel nooit gebrek. Er wordt ontzaglijk veel werk verzet door vrijwilligers in bijvoorbeeld de voorbereiding van de diensten, het verzorgen van het gebouw, het omzien naar elkaar. Ook als mensen niet op zondagmorgen naar de kerk komen zijn zij vaak zeer betrokken.
  9. Jongeren? Niets mee doen. Tijdens een gemeenteavond werd de zorg geuit dat er geen jongeren meer naar de kerk komen. Even later werd verteld dat de jongeren een actie hadden georganiseerd en duizenden euro’s inzamelden voor een goed doel. Jongeren zitten niet meer om half tien in de kerk maar vinden hun eigen wegen. Geef ze de ruimte en leg hen niet op wat wij, oudere generatie, zo belangrijk vinden. Wees geïnteresseerd in wie zij zijn en wat hen inspireert; je zult versteld staan wat er leeft in die jonge hoofden en harten.


Friese kerken: financiën op orde, vrijwilligers en ideeën genoeg. Maar niemand wil kerkenraadslid worden...

Image website Protestantse Kerk

“Wij kijken niet in de kaartenbak of iemand kerkelijk is of niet. Iedereen die het nodig heeft, krijgt bezoek van de kerk.” Aan het woord is ds. Margarithe Veen van de protestantse gemeente Achlum-Hitzum. Een aantal van de kerkenraadsleden zit instemmend te knikken. Het is voor hen vanzelfsprekend dat ‘hun’ kerk er voor het hele dorp is.

Deze vanzelfsprekendheid loopt als een rode draad door de gesprekken die ds. René de Reuver, scriba van de generale synode, en Jurjen de Groot, directeur van de dienstenorganisatie, tijdens hun werkbezoek aan Friesland voeren. Iedere maand brengen zij een bezoek aan een andere classis. Met deze werkbezoeken willen zij horen wat er leeft en speelt in het land. In juli was dat de classis Friesland waar de classispredikant van deze provincie, ds. Wim Beekman, onder andere ontmoetingen met drie kerkenraden had georganiseerd.

Achlum: kerk in, van en voor het dorp

Tijdens de laatste zondag van het kerkelijk jaar worden alle overledenen uit het dorp herdacht in de kerk van Achlum. De nabestaanden worden voor deze kerkdienst uitgenodigd. Vorig jaar waren er meer niet-leden dan leden overleden. Ds. Veen: “We hebben ze daarom een week van te voren uitgenodigd in de pastorie. Gewoon even uitleggen wat er in de kerkdienst gaat gebeuren. Voor mensen die niet gewend zijn om naar de kerk te komen, is het prettig om te weten wat ze kunnen verwachten. Dat werd zeer gewaardeerd.”

Ook vinden er tegenwoordig vaker begrafenissen vanuit de gymzaal in het dorpshuis plaats dan vanuit de kerk. Regelmatig wordt ds. Veen gevraagd om ook deze bijeenkomsten te leiden. “Ze vragen dan soms of ik niets wil zeggen over God, maar daar werk ik niet aan mee. Ik ben geen sociaal werker. Ik zal altijd de link met het mystieke leggen.”

De protestantse gemeente Achlum-Hitzum heeft overwogen om een pioniersplek te starten. Ds. Veen: “Het voelt soms alsof je vanuit de landelijke kerk missionair moet zijn. We hebben het hier serieus overlegd, maar we hoeven geen banners en 8000 euro. We doen gewoon het werk dat voorhanden is in het dorp. Dat is ons inziens missionair genoeg.”

Zo komt er inmiddels een jongetje van 10 op eigen gelegenheid naar activiteiten van de kerk. Ds. Veen bezocht het gezin toen ze nieuw in het dorp kwamen wonen. De ouders zijn niet-kerkelijk, maar het jongetje gelooft wel in God. Hij komt zelfs af en toe in zijn eentje naar de kerkdienst.

De tieners zie je niet in de kerkdienst. Toch zijn ze wel betrokken bij de kerk. Ds. Veen: “Niet in de kerkdienst, maar bij mij aan de keukentafel waar we goede gesprekken voeren.  Normaal gesproken eindig ik deze ontmoetingen met gebed waarin ik hen bij name noem, maar enige tijd geleden bood één van de tieners - die onbekend is met de kerk en het geloof - aan om te bidden. Dat is toch ontroerend.”

Langezwaag en Lippenhuizen: kansen grijpen waar het kan en lef tonen

“Aan één bos bloemen op zondag hebben we niet genoeg”, aldus de voorzitter van de kerkenraad van de protestantse gemeente Langezwaag. Alle dorpsbewoners die het nodig hebben krijgen namelijk bloemen van de kerk. Gelukkig is de diaken van deze gemeente tevens bloemist.

Deze praktische en opgewekte houding kenmerkt de piepkleine gemeenten van Langezwaag en Lippenhuizen. Ze delen samen één dominee. 

In Langezwaag hebben ze het beleid dat het werk dat uitbesteed kan worden ook uitbesteed wordt. Zo wordt de tuin van de kerk onderhouden door een hoveniersbedrijf, de financiën worden gedaan door een boekhoudkantoor en de betaalde koster is geen lid van de kerk. Geertjan Fekken is voorzitter van de kerkenraad van Langezwaag: “We besteden het ‘dagelijks’ werk uit aan betaalde krachten, zodat wij als gemeente ons kunnen richten op wat wezenlijk voor kerk-zijn is. Gelukkig zijn de financiën van onze gemeente op orde en kunnen we ons dat permitteren.”

Het bruist dan ook van ideeën en activiteiten in deze gemeenten die 10 kilometer van elkaar vandaan liggen. En dat voor gemeenten waar op zondag zo’n dertig mensen naar de kerkdienst komen. Die dertig mensen is trouwens niet iets van de laatste jaren, dat is al twintig jaar zo. Dus in Langezwaag en Lippenhuizen ervaren ze deze kleinschaligheid niet als krimp, maar als vanzelfsprekend. “Die kleinschaligheid heeft ook grote voordelen. We kennen elkaar goed en kunnen snel schakelen.”

Zo hebben de gemeenten een diaconale woning Pijl naar beneden in bezit die ze verhuren aan mensen die woningnood hebben. Fekken: “Twaalf jaar geleden kregen we een reeks van echtscheidingen in het dorp. We vroegen ons af wat we als kerk daarin kunnen betekenen. We hebben weinig menskracht, maar wel de financiën om een huis te kopen. Nu bieden we de vertrekkende ouder onderdak voor een half jaar, zodat hij of zij het leven weer op orde kan krijgen.”

De woning voorziet in een behoefte en heeft in de afgelopen jaren maar één keer drie maanden achter elkaar leeg gestaan. In de regio is deze woning bekend en binnen het dorp heeft het een belangrijke functie. “Iedereen houdt het wel in de gaten. Ik krijg een telefoontje als iemand het moeilijk heeft.”

Ook de huisartspraktijk is door de kerk ‘gered’. De vorige huisarts vertrok en een eventuele nieuwe huisarts zag meer in de consistorie dan in de oude huisartsenpraktijk. De consistorie werd omgebouwd tot huisartsenpraktijk en apotheek en wordt nu door de diaconie aan de huisarts verhuurd. Het hele dorp is de kerk dankbaar voor deze actie. 

De nieuwste aanwinst is een stukje grond dat de kerk samen met plaatselijk belang heeft gekocht. Deze grond ligt pal tegenover de school. Het plan is om er een boomgaard aan te leggen en om samen met de kinderen van de school de boomgaard te onderhouden. De kerk denkt ook aan het lezen van bijbelverhalen met de kinderen.

Net als in Achlum heeft de kerk een vanzelfsprekende plek in het dorp. De financiën zijn op orde en ook vrijwilligers zijn wel te vinden. Alleen is het heel moeilijk om mensen te vinden die kerkenraadslid wil worden. Zo’n functie duurt te lang voor mensen en het kost te veel tijd. Jan Quarré, voorzitter van de kerkenraad van Lippenhuizen: “We willen ons graag aan de regels van de kerkorde houden, maar een kerkenraad bestaande uit zeven ambtsdragers redden we gewoonweg niet. Het zou fijn zijn als de kerk hiervoor een oplossing verzint.“

Volgens classispredikant Wim Beekman zijn de verhalen van deze kerkenraden typerend voor zijn regio. Trots weet hij te melden dat Friesland de hoogste kerkdichtheid van Europa kent en dat het de classis is met de meeste gemeenten: namelijk 230. ¨Dit zijn slechts drie voorbeelden van hoe Friese kerken er voor zorgen dat de lamp Gods brandende blijft.”


Bent u predikant, geestelijk verzorger of kerkelijk werker? Meld u aan als mentor

Image website Protestantse Kerk

1. Hoe ziet het mentoraat eruit?

“Beginnend predikanten en kerkelijk werkers worden als onderdeel van de Permanente Educatie in hun eerste jaar begeleid door een ervaren collega. In gesprekken met die collega kunnen praktische vragen aan bod komen als: hoe deel ik mijn tijd in? Maar gesprekken kunnen ook gaan over de identiteit van de gemeente in verhouding tot je eigen identiteit en spiritualiteit, of over specifieke zaken in het pastoraat of jongerenwerk.”

2. Wat houdt het mentorschap in?

“Als mentor word je door de dienstenorganisatie aan een beginnend predikant of kerkelijk werker  gekoppeld, op basis van regio, identiteit en specifieke wensen van de mentorant. Als het klikt, voer je gedurende een jaar tien à twaalf gesprekken met je mentorant. Daarin geef je vanuit je eigen ervaring advies, en kijk en denk je mee. Ter ondersteuning volg je kosteloos de mentorentraining, waarin je gedurende vier dagen met collega’s werkt aan je vaardigheden als begeleider.”

3. Wat voor predikanten en kerkelijk werkers zoeken jullie?

“Per jaar stromen ongeveer vijftig beginnend predikanten en kerkelijk werkers in. Om hen van een geschikte mentor te voorzien, hebben we een divers bestand nodig van ongeveer vierhonderd mentoren. We zijn op dit moment met name op zoek naar kerkelijk werkers, geestelijk verzorgers en wat jongere predikanten. Iedereen met minimaal vijf jaar ervaring kan zich opgeven.”

4. Waarom zou je je als mentor opgeven?

“Het mentoraat is nooit eenrichtingsverkeer: we horen van mentoren dat het inspirerend is om met een jongere collega naar het werk te kijken. Het laat je kritisch kijken naar je eigen manier van werken. En bovendien ontwikkel je door het mentorschap en de mentorentraining je vaardigheden als begeleider.”

5. Waar is meer informatie te verkrijgen?

“Via mentoraat@protestantsekerk.nl is meer informatie op te vragen en kunnen geïnteresseerde predikanten, kerkelijk werkers en geestelijk verzorgers zich opgeven als mentor. Op protestantsekerk.nl/mentorentraining is meer informatie over de mentorentraining te vinden.”


Jongeren in de protestantse gemeente Muiderberg leren lessen uit levensverhalen van ouderen

Image website Protestantse Kerk

Sinds enige jaren richt de protestantse gemeente Kerk aan Zee heel bewust haar blik naar buiten, en wil voor meer en verschillende mensen in Muiderberg van waarde zijn, als ontmoetingsplek waar dingen gebeuren die mensen met elkaar verbinden. Binnen de pioniersgroep van de gemeente ontstond daarom het initiatief Verhalen aan Zee, waarin kinderen tussen 10-12 jaar ouderen interviewen en zij hun (levens)verhaal vertellen aan de jongeren. Het doel hiervan is om bewustzijn te creëren bij kinderen over de rol van ouderen in het dorp en de dingen die zij in hun leven allemaal hebben meegemaakt. 

Verhalen over de generaties heen

Het plan wordt uitgevoerd door een onderwijsgerichte expert, Liselore Ammerlaan en Mechteld Woutman, docent begaafdheid. Liselore: "Verhalen aan Zee is een educatief initiatief met als doel kinderen verhalen te vertellen over de generaties heen. Ouderen vertellen aan kinderen leuke en minder leuke dingen uit hun leven en geven hen daarmee levenslessen mee."

De kinderen worden goed voorbereid op de gesprekken. "In een aantal workshops geven wij ze handvatten mee, bijvoorbeeld over wat een goed gesprek is, wat ze van de ander verwachten, en hoe je daarmee om kunt gaan", vertelt Liselore. "We merken bij de kinderen dat hun interesse voor hun omgeving hierdoor groeit en ze iets gaan beseffen van de historie van mensen uit eigen woonplaats."

Ook op de ouderen werkt het initiatief door. Liselore: "Het doorgeven van hun levensverhaal werkt helend voor ouderen. Ze kunnen rauwe randjes van minder leuke gebeurtenissen eraf halen voor zichzelf." Kinderen leren op hun beurt weer dat het leven ook tegenslagen kent.

Vernieuwend project

Liselore heeft dit concept zelf bedacht en vervolgens samen met Mechteld gefinetuned met betrekking tot het educatieve deel voor kinderen. Via de pioniersgroep in Muiderberg hoorde ze van de mogelijkheid subsidie aan te vragen via de Solidariteitskas. De aanvraag werd ingediend en door de commissie Steunverlening werd een bijdrage van 7500 euro verleend. "Men zag dat dit een vernieuwend project is en nog nooit eerder uitgevoerd", vervolgt Liselore. 

Inmiddels is een tweede ronde financiering aangevraagd. "We willen dit graag voortzetten, omdat we zien hoe goed het werkt." Via de basisschool worden kinderen gevraagd mee te doen. De kosten voor Verhalen aan Zee zaten initieel vooral in het inhuren van mensen om een design te maken voor het beeldmerk, de handleidingen voor de interviews en het ontwikkelen van de workshopprogramma’s. In tweede instantie kwam daar ook het editen van de video´s die gemaakt worden bij. "Met name communicatie is een heel groot deel van het project", vertelt Liselore. "Het is een heel zorgvuldig proces. We gaan met ouderen eerst verschillende gesprekken aan voor ze hun levensverhaal vertellen. Kinderen worden in verschillende sessies voorbereid op de gesprekken. Goede afstemming met ouderen, kinderen en ouders is hierbij van essentieel belang." 

De gesprekken worden opgenomen en hiervan worden fragmenten getoond in de kerkdiensten. "Bepaalde passages uit de gesprekken worden in de dienst uitgelicht door kinderen het verhaal terug te laten vertellen." Een ander belangrijk onderdeel is het creatief optekenen van dit verhaal. "Oud en jong werken hier ook samen en dat geeft leuke uitkomsten", aldus Liselore. "Door kinderen worden bijvoorbeeld strips van de verhalen gemaakt die in de kerk te zien zijn."

Wisselwerking op jong en oud

Haar motivatie? Liselore: "Allereerst ben ik zelf begaan met de historie van Muiderberg en de dingen van vroeger. Ook het doorgeven van levenslessen vind ik belangrijk. Vroeger kregen kinderen een ander voorbeeld van hun ouders dan nu. Tegenwoordig is iedereen druk en is er weinig tijd om echt met aandacht bij iemand te zijn. Alles gaat tegenwoordig digitaal en snel, en is het zo belangrijk, ook voor kinderen, om ook eens te kunnen vertragen."

Dat het concept werkt, merkt Liselore alleen al aan het feit dat kinderen in het dorp nu soms even een praatje met een oudere durven te maken. "Omdat ze hun verhaal kennen, stappen ze eerder op iemand af." Vooral de wisselwerking van het project op zowel jong als oud vindt Liselore goed om te zien. "Jongeren worden bewust van het verleden, en voor ouderen is het helend om hun verhaal door te vertellen. Alleen al te zien dat dat gebeurt, is voor mij de motivatie om hiermee door te gaan."

Vraag ook subsidie aan bij de Solidariteitskas

Heeft uw gemeente financiële steun nodig of juist geld om een vernieuwend plan uit te voeren? In beide gevallen kunt u subsidie aanvragen bij de Solidariteitskas. Er is geld beschikbaar voor o.a. deskundige hulp bij gemeentevernieuwing en stimulerende kerkelijke projecten. Meer informatie is te vinden op www.protestantsekerk.nl/solidariteitskas.

 


Kerk in Actie start campagne voor Syrische kerken: 'Kerken cruciaal voor wederopbouw'

Image website Protestantse Kerk

Na ruim acht jaar oorlog is de situatie in Syrië schrijnend. Hele steden zijn verwoest, mensen hebben geen werk of verdienen te weinig om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien, schoolklassen zitten overvol. Rob van Ooijen reisde in april namens Kerk in Actie naar Syrië en zag de ravage met eigen ogen. “Steden als Aleppo, Daraa, Homs en Zabadani zijn grotendeels verwoest en er zijn veel spooksteden waar bijna niemand meer woont. In andere steden is dan weer sprake van overbevolking, werkloosheid en armoede. Vóór de oorlog was er gratis goed onderwijs, gratis goede gezondheidszorg, volop werkgelegenheid. Nu vragen mensen zich af: welke toekomst hebben mijn kinderen hier nog?” 

Springlevend

Tijdens de oorlog zijn miljoenen mensen gevlucht, waaronder veel christenen. Van Ooijen: “Christenen in Syrië zijn vaak hoogopgeleid en hebben vaak contacten in het buitenland. Daarom was het voor hen relatief makkelijk om te vertrekken.” Toch zijn er ook christenen die heel bewust in het land zijn gebleven. “Zij vinden het heel belangrijk dat het christendom, dat daar een lange geschiedenis heeft, niet uit Syrië verdwijnt. Bovendien is de kerk de grootste en meest effectieve hulporganisatie in het land.” De kerken in steden als Damascus zijn springlevend, vertelt hij. “De Syrisch-Orthodoxe en Grieks-Orthodoxe kerk in Damascus zijn zelfs gegroeid, vanwege aanwas uit de rest van het land.”

Wederopbouw

Kerk in Actie werkt in Syrië samen met verschillende kerken, zoals de Syrisch-Orthodoxe, Grieks-Orthodoxe en protestantse kerken. Kerk in Actie heeft de hulpprojecten van die kerken steeds ondersteund en begeleid. 

Tijdens de oorlogsjaren boden de kerken vooral noodhulp: van het aanbieden van voedselpakketten tot hulp bij traumaverwerking. Nu gaat het om wederopbouw. Van Ooijen: “Om de verwoeste steden en de samenleving weer op te bouwen, is het nodig dat mensen kunnen terugkeren naar hun stad. Voor christenen is het herstel van de kerken in die steden daarvoor een belangrijke voorwaarde. Vanuit de kerken kunnen dan weer projecten gestart worden om mensen aan werk te helpen, bijvoorbeeld door het verstrekken van microkredieten.” 

In de steigers

Kerk in Actie hoopt de komende tijd te helpen een groot aantal kerken te herstellen. “In Aleppo hebben we zeven of acht kerken bezocht die beschadigd of zelfs helemaal verwoest waren. Bij de helft daarvan stonden de steigers al klaar om de kerk te herstellen. Ook in Daraa, Homs, Lattakia en Zabadani hebben we gemeenten bezocht die klaarstaan om de kerken weer op te bouwen. Daar moet deze campagne een bijdrage aan leveren.”

Voor de meeste christenen in Syrië is hun kerkgebouw belangrijker dan hun huis, zag Van Ooijen. “Een kerkgebouw is een plek van gemeenschap, en de gemeenschap is een reden om te blijven of terug te keren. De hoop en verwachting is dat steeds meer mensen die uit Syrië gevlucht zijn, terug zullen komen. Dat heeft het land hard nodig.”

Op 15 september wordt er landelijk gecollecteerd voor de wederopbouw van Syrische kerken. Doet uw gemeente mee met de actieweek? Kijk op kerkinactie.nl/najaarscampagne voor meer informatie over de collecte, liturgiesuggesties en collectematerialen.


Beleef het Graceland Festival met een monastiek tintje

Image website Protestantse Kerk

Reisgenoten is een eenvoudige leefregel en helpt je door het jaar heen te oefenen op vijf waardevolle gebieden van het leven.

Op het Graceland Festival wordt met alle Reisgenoten en geïnteresseerden een soort “Graceland Community” gevormd: een festival meemaken met extra verdieping en vriendschap. De Graceland Community kan zo een oefenplek worden in geloof, hoop en liefde. 

Wat gaat de Graceland Community op het festival doen?

  • Samen kamperen op een deel van het stilte-terrein (een festival camping waar het stil is tussen 23-07 uur).
  • Elke dag een kort morgengebed als een spirituele oefening.
  • Elke dag ‘s avonds samen eten: een oefening in samenleven.
  • Elke dag het festival helpen met een corveetaak: een oefening in mooi maken. 
  • Samen naar een lezing.
  • Doorpraten over de mogelijkheden van een Reisgenotenlidmaatschap door het jaar heen. 

Meedoen aan de Graceland Community van Reisgenoten? 

[shortcode type="formstack" id="reisgenoten_graceland"]


Kerken in heel Nederland zetten hun deuren open voor gasten

Image website Protestantse Kerk

Bijna 20 kerkgenootschappen in Nederland doen mee. Een houding van gastvrijheid, het lef om uit te nodigen, gebed en een kerkdienst die open en gastvrij aanvoelt voor gasten, zijn ingrediënten voor een geslaagde Kerkproeverij. René de Reuver, scriba van de Protestantse Kerk, is enthousiast: ´Voor mij is Kerkproeverij een aansporing om het goede van God niet voor mezelf te houden, maar te delen met anderen.´

Het blijkt dat mensen eerder naar de kerk gaan als ze met iemand mee kunnen. Veel mensen wachten ook op een uitnodiging. Is de drempel om uw gemeente te bezoeken laag, zodat buren, vrienden en collega's de stap durven te zetten om de viering een keer te bezoeken? Een simpele uitnodiging kan het verschil betekenen! Michael Harvey, initiator van Kerkproeverij in Engeland, verwoordt het zo: ‘We tellen de uitnodigingen, niet de hoeveelheid mensen die komen. Het eerste kunnen wij doen, het tweede is werk van de Geest.´

Meedoen als kerk

Veel gemeenten van de Protestantse Kerk doen al mee aan Kerkproeverij, anderen voor het eerst, zoals de hervormde gemeente in Benschop. Evert Wiegeraad is er evangelisatie-ouderling en organiseert voor het eerst Kerkproeverij. Hij wil zelf ook graag mensen uit zijn omgeving laten zien waar hij iedere zondag naar toe gaat: ´Iedereen die een sport uitoefent of hobby heeft vindt het fijn als anderen daarin interesse tonen door te komen kijken of ook een keer meedoen. Ik ga wekelijks naar de samenkomst in mijn kerk en zou het fijn vinden als mensen uit mijn naaste omgeving eens samen met mij mee zouden willen gaan om te proeven en te ervaren wat deze samenkomst mij biedt.´

Uiteraard kan Kerkproeverij ook op een andere zondag worden gedaan. Tijdens het landelijke weekend op 28 en 29 september is er extra ondersteuning van de media en u kunt als gemeente makkelijker samen optrekken met andere deelnemende kerken.

Meer informatie en materialen over Kerkproeverij zijn te vinden op www.kerkproeverij.nl. Hieronder een aantal tips voor de organisatie van Kerkproeverij en voor gemeenteleden om mensen uit te nodigen een keer mee te gaan naar uw kerk.

Voor de organisatie:

  • Besteed er meerdere keren aandacht aan in kerkblad, de zondagsbrief én de kerkdienst. Begin daar tijdig mee, niet pas een week van tevoren.
  • Stel mensen gerust: er wordt in deze dienst nadrukkelijk rekening gehouden met gasten. Vertel ook hoe en/of vraag om ideeën.

Voor gemeenteleden:

  • Nodig mensen persoonlijk uit, niet via een briefje door de brievenbus.
  • Denk goed na over wie u uitnodigt. Mensen uitnodigen met wie u weinig relatie hebt, werkt meestal niet. Het gaat om buren, kennissen of vrienden die niet (meer) naar de kerk gaan en met wie u een relatie hebt, die u vertrouwen. 
  • Vertel erbij dat er niets van hen verwacht wordt, en dat ze kunnen gaan ‘zoals ze zijn’.

Meer informatie over Kerkproeverij



Pakketpost woord&weg stopt; neem nu een gratis persoonlijk abonnement

Image website Protestantse Kerk

De pakketpost van woord&weg, afwisselend aangevuld met Jong Protestant, Diakonia of Kerk&Israël Onderweg, stopt met ingang van september. Gemeenten die maandelijks exemplaren van het magazine in een pakket ontvangen en uitdelen aan de ambts- en taakdragers, krijgen deze vanaf dan niet meer. Wel blijft elke gemeente ten name van de scriba een los exemplaar ontvangen. 

Sinds januari van dit jaar vragen we gemeenten om hun ambts- en taakdragers te stimuleren een persoonlijk abonnement te nemen. Ze krijgen daardoor woord&weg maandelijks thuisgestuurd: alle relevante informatie en inspiratie gebundeld op de mat. Voordeel voor de ontvangers is dat ze niet meer hoeven te wachten tot ze het magazine in de kerk in postvak of leesmap vinden.

Ook voor de dienstenorganisatie heeft dat een voordeel. Het versturen van pakketpost is relatief duur. Overstappen op het versturen van enkele exemplaren scheelt per nummer ruim € 4.000,- in de kosten, op jaarbasis ruim € 44.000,-. Stoppen met de pakketpost levert dus jaarlijks een forse besparing op. Daarom is besloten met ingang van het septembernummer de pakketpost op te heffen. 

Persoonlijk abonnement

Al uw ambts- en taakdragers kunnen zich eenvoudig en gratis abonneren op woord&weg. Sinds januari hebben we op deze manier veel nieuwe abonnees mogen verwelkomen. Wilt u uw ambts- en taakdragers op deze mogelijkheid wijzen? In minder dan twee minuten tijd hebben zij zich opgegeven voor een gratis abonnement.

Gratis abonneren


Nieuws! > Kerknieuws / Nieuws / Agenda / Verbinding / Privacy

Zoeken

Diensten!

Kerk aan Kerkplein te GrijpskerkOp zondag 21 juli beginnen we om 09:30 in de kerk aan het Kerkplein te Grijpskerk, waar mevr. H.J. de Boer-Lodewijks. uit Lucaswolde hoopt voor te gaan. Thema: zomerdienst


Overzicht kerkdiensten.

Omzien naar elkaar

Noaberschap: uw ogen en oren zijn nodig! Laat via ons meldpunt weten wie extra aandacht en zorg nodig heeft.

Privacy

backtotop